Spływy kajakowe Łupawa

Kajaki wodować można w Kozinie (81 km) przy moście za gospodarstwem rybackim. Koryto rzeki znacznie poszerza się, nurt przyśpiesza, a Łupawa płynie początkowo głębokim, uregulowanym odcinkiem. Kawałek dalej serca płynących zaczynają bić szybciej. Rozpoczyna się najpiękniejszy, ale bardzo trudny odcinek rzeki, pełen leśnych przełomów. Spłynięcie nim wymaga nie tylko umiejętności kajakarskich, ale również siły charakterów i odporności psychicznej.

W zalesionym, przepięknym krajobrazowo wąwozie, charakteryzującym się wysokimi, nawet 40-metrowymi zboczami, górska rzeka to przebija się przez zwałowiska kamieni i głazów, gdzie woda wybiera dla siebie wygodny bieg, to znowu rozlewa się szerzej, przemykając przez kamieniste bystrze. Wystające ponad powierzchnie i zalegające pod wodą kamienie tylko czyhają na błąd płynących. Drzewa porozrzucane po korycie dodatkowo utrudniają płynięcie. W pełnym skupieniu trzeba wciąż obserwować wodę i wybierać najdogodniejsze manewry.

Pierwszy charakterystyczny punkt to nisko przerzucony nad wodą, wykonany z kłód mostek. Kajaki można przeciągnąć z prawej strony po podmokłym terenie, dalej jest trochę spokojniej. Woda szoruje w kierunku wąskiego kanału zasilającego stawy rybne – przed jazem trzeba ostro hamować i ostrożnie przenieść kajak wybetonowanym upustem po prawej stronie, odprowadzającym nadmiar wody z powrotem do koryta rzeki. Na szczęście, to miejsce jest dobrze oznakowane.

Koło Podkomorzyc (73 m) Łupawa płynie starym korytem i kanałem, a nad obydwoma nurtami przechodzi podrzędna droga do Karwna. Szeroka na 6 m, a głęboka na 0,6 m rzeka szybko zmierza na zachód. Przez kilka minut płynie się miedzy drzewami porastającymi brzegi, ale za wysokim zalesionym wzgórzem, przy którym trasa skręca na północny zachód, zaczyna się dziki i malowniczy przełom. Rzeka przyśpiesza i wpada do ciemnego leśnego jaru o stromych zboczach. Woda huczy na bystrzach, a liczne mielizny, głazy i zwalone drzewa zalegające koryto zmuszają do slalomu, którego trasa nie pokrywa się z kierunkiem meandrowania – niejedną przeszkodę trzeba opłynąć, przebijając się w poprzek głównego prądu. Ani na chwilę nie wolno tracić czujności, bo w trzech miejscach drzewa zalegają tuż za łukiem zakola, tak że dostrzega się je w ostatniej chwili.

Po 2 km wąwóz przemienia się w szeroką dolinę, porośniętą wysokim borem sosnowym. Suche, wysokie brzegi sprzyjają lądowaniu, ale z biegiem czasu coraz więcej na nich chaszczy, trzcin, łóz. Nurt nieco zwalnia, rzeka rozszerza się do 12–15 m, tracąc przy tym na głębokości. W Łupawie (63 km) rzeka skręca na północ, kryjąc się w wąskiej dolinie i niewysokich, lecz stromych stokach porosłych wiekowymi sosnami. Po opuszczeniu doliny po lewej stronie widać ponad drzewami dachy pierwszych domów, a po kilku minutach ukazuje się zwalisty ceglany młyn, przy którym urządzono niewielki skansen wiejskich powozów. Wąskie pasma łąk na lewym brzegu pozwalają wejrzeć w głąb doliny, której stoki z upływem kolejnych kilometrów zbliżają się do rzeki tworząc niewielki wąwóz. Za wyjściem z przewężenia po prawej stronie kończy się ściana lasu, odsłaniając usytuowane na stoku zabudowania Łebienia (49 km).